این روزهای من شب می شوند بدون اینکه بفهمم چطور. بدون اینکه هیچ ایده ای داشته باشم روزهای یازده ساعت و پنجاه دقیقه ای مهر چطور بر من به اندازه ی یک ساعت و پنج دقیقه می گذرند.در عوض شب هایم طولانی اند؛ شب هایی پر از فکر و خیال. پر از بوی تینر و رنگ و حضور مداوم پشه ها در اتاق من. شب هایی در مصاحبت با آقای عین. و پسر کوچکش و یاد همسر مرحومش. شب هایی با درد شدید در نواحی مهره های L2 تا L4 کمرم. شب هایی با شرح پریشانی خورشیدشاه حلب برای رسیدن به مه پری و تدبیرهای عیّارانه ی سمک. شب هایی با صدای نوحه ی تکیه ی رو به روی بالکنم.شب هایی با اشک ها و گریه های پنهانی.من، و همه

یک روز صبح بلند شدیم و در روزی تعطیل یک جهاد اکبر کردیم و انباریِ روی پشت بام خانه مان را ریختیم بیرون ...در بعد از ظهر همان صبح، من در میان انبوهی از کارتون های موزی احساس کردم به دوران هشت سالگی ام بازگشته ام!ضمیمه 1 : وقتی محتویات یکی از کارتون ها را ریختم بیرون، خواستم روزنامه ی ته کارتون را عوض کنم که با این صفحه مواجه شدم و حیفم آمد عکس نیندازم.روزنامه ی ایران در تاریخ اول مهرماه سال 1381 ...به قسمت هایی که دورشان کادر قرمز کشیده ام دقت کنید، قیمت سکه ی بهار آزادی طرح قدیم 71 تومان و سکه بهار آزادی طرح جدید 61 تومان بوده! دلار آمریکا 800 تومان و یورو 780 تومان

الان دقیقا یک هفته است که برنامه ی روزانه ی هر ظهر تا شب من شده "خانه ی خاله جمیله" - در راستای ترکیدگی دیسک کمرش و استراحت مطلق سه هفته ای!تازه در این یک هفته فهمیدم که داشتن یک فرزند دختر به داشتن دو تا که هیچ، بلکه پنج تا پسر هم می ارزد! خانه ی بدون دختر - در شرایط استراحت مطلق مادر خانواده - شبیه یک فانوس همواره خاموش است که تازه اگر، اگر هم پسرهای خانواده کمک کنند تنها کورسویی از نور در فانوس درخشیدن خواهد گرفت!بیچاره آدم هایی که دختر ندارند و فانوس شان خاموش مانده!ضمیمه 1 : صفحه ی اول دفتر امیرعلی در بعد از ظهر روز 3 مهر این شکلی بود:بعد فکر کردم واقعا چق

همه ی نوشته های آدم شبیه به بچه هایش می شود. فقط فرقش این است که آدم ها با چشم خودشان می بینند بچه هایشان روز به روز بزرگتر می شوند، رشد می کنند و به کمال می رسند اما هیچ نوشته ای رشد نمی کند. هیچ نوشته ای با غذا دادن و مراقبت کردن به کمال نمی رسد، هیچ نوشته ای از چیزی که روز اول تولدش بوده بزرگتر نمی شود.می توانی بچه ی کوچکی داشته باشی که در زندگی اش سختی بکشد و حسابی پخته شود، می توانی بچه ی کوچکت را کلاس های متفاوت بگذاری تا تجربه های مختلف کسب کند و رشد اجتماعی بیشتری داشته باشد، می توانی با هزاران فعالیت کاری بکنی که بچه ات بزرگتر از سنش بشود و به کمال ب